فراموشی

وقتی قلبهایمان کوچکتر از غصه هایمان می شود

وقتی نمی توانیم اشکهایمان را پشت پلکهایمان پنهان کنیم

 و بغضهایمان پشت سر هم می شکنند
وقتی احساس می کنیم بدبختی ها بیشتر از سهم مان است

و رنج ها بیشتر از صبرمان

وقتی طاقتمان طاق می شود و تحملمان تمام ...
آن وقت است مطمئن می شویم که به تو احتیاج داریم

و مطمئنیم که فقط تویی که کمکمان می کنی ....
آن وقت است که تو را صدا می کنیم
تو را آه می کشیم
تو را گریه می کنیم تو را نفس می کشیم
و تو جواب می دهی
دانه های اشکمان را پاک می کنی
گره ی تک تک بغضهایمان را باز می کنی
و دل شکسته مان را بند می زنی

 بیشتر از تلاشمان خوشبختی می دهی

وبیشتر از لبها ، لبخند!

دردها را درمان می کنی و تلخ ها را شیرین

نا امیدها امید می شوند و سیاه ها ، سفید ....

آن وقت می دانی ما چه می کنیم؟!

ما بدترین کار را می کنیم....

نه سپاس می گوییم و نه ممنون می شویم
ما فخر می فروشیم و می بالیم

یادمان می رود که اصلاً چه کسی دعاهایمان را مستجاب کرد

و خوابهایمان را تعبیر و اشکهایمان را پاک
ما همیشه فراموش می کنیم....

 ما همیشه از یاد می بریم....

ما همان انسانی هستیم که ریشه اش از فراموشی است!!!

یادته چی می گفتی؟

يادت هست مي گفتي : اگر تركم كني روزي ، تمام عمر خاموشم ؟

 به يادت هست مي گفتي : نرو هرگز كه من بي تو فراموشم؟

 به يادت هست مي گفتي : كه هر لحظه ، شبها ، صدايت هست در گوشم ؟

 كنون آن روزها رفته

، تو هم رفتي ،

 اينك من شدم تنها ،

 اسير دردها ،

 غمها تمام روزها ،

شبها ،

ماهها ...

 شكسته در گلو بغضم ،

 به يادت اشك مي ريزم

به یادت ای وجودو هستی من

به یادت میمیرم

به یادت ای امید من

اکنون دور از آشیان میمیرم

واقعا عشق چیست ؟

کلاغ دیشب از میون ما رفت    

از شالیزار سبز آرزو رفت   

دیگه نمی یاد اون خودش به من گفت  
خداحافظی نکرد و از میون ما رفت 

فکر می کنم با رفتنش تمومه
آرزوهای سبز ما حروم
خاطره ها و عکس بازی هاش را 

پاره نکرد و از میون ما رفت
یادش بخیر یه عمر اسیر من بود
قاصد بهترین کلام من بود

تا اینکه فهمیدم منم اسیرم
دارم تو کنج تنهایی میمیرم
پیله ی سرد غصه ها به دورم

کلاغ میگفت که خبر میارم
دلم با قصه هاش مثال شاه بود
می گفت که مرد قصه ها تو راه بود

تا اینکه دیشب اون دوخط را خوندم
نوشته بود که  پیش تو نموندم
نوشته بود همه ی قصه ها دروغ لیلی

نوشته بود عزیز من ببخش من را تو خیلی
حالا میدونم که همش یه خواب بود
کلاغ قصه ها فقط سراب بود

میگم بدونی عشق من کی بوده
کلاغ سیاه که عاشقم نبوده.

نمی دونم اسمش و چی بذارم !!!!!

یه خورده بریم تو بحث فلسفه و منطق ببینیم چی می شه

معجزه اين نيست كه روي اب راه برويم . معجزه اين است كه روي زمين سبز در لحظه اكنون قدم بزنيم از ارامش و ان زيبايي كه هم اكنون وجود دارد لذت ببريم ... تنها كاري كه بايد بكنيم يافتن راهي است كه جسم و ذهن خود را به لحظه اكنون بازگردانيم تا انچه را كه اسباب طراوت شفا و حيرت است پيدا كنيم . (تيش نات هام ) 

زیر بارون ...

 بارون، به یاد تو گریه کردم...

زیر بارون، به اون چه که گذشته خوب فکر کردم...

زیر بارون، از اینکه چه قدر به مرگ نزدیک شدم، بغض کردم...

زیر بارون، صدای قلبم رُ گوش کردم..

زیر بارون، با صدای بلند اسمت رُ فریاد کردم...

زیر بارون، فهمیدم که تا حالا چه قدر اشتباه، زندگی کردم...

زیر بارون، با شنیدن طنین گیتار پسرک، خدا رُ طلب کردم...

زیر بارون، جای خالی بوسۀ گرمت رُ با تموم وجود، حس کردم...

زیر بارون،اشک های لحظۀ خداحافظی رُ تو ذهنم، تداعی کردم...

زیر بارون، این دنیای بی وفا رُ تا دلت بخواد، نفرین کردم...

زیر بارون، از عشقی که تو قلبم حک کردی، یادی کردم...

زیر بارون، به پشت سرم نگاه کردم و۱۴ سال زندگی رُ باور کردم...

زیر بارون، به تموم بهونه هامون تبسم تلخی کردم...

زیر بارون، به حکمت خدااز ته دل شک کردم...

زیر بارون به فرار ثانیه ها ا عتقاد پیدا کردم...

زیر بارون به معنی وا قعی زیستن اندیشه کردم...

زیر بارون شعار:« آینده ای روشن» رُ مسخره کردم...

زیر بارون، نمی دونی که، چه قدر خودم رُ سرزنش کردم...

زیر بارون، یه عالمه اشک، با قطره های بارون قسمت کردم...

زیر بارون برای هیچ یک از سؤالام جوابی پیدا نکردم...